Амьдрал өөрөө аз жаргал.

Нэгэн найзынхаа тухай ярьж суутал ярилцаж байсан хүн маань 

- Найз чинь хэдэн настай юм бэ?  гэж асуув.

- 80 гарч байгаа гэж намайг хариултал нүдээ бүлтийлгэн ,  уулга алдаад сүйд болж байна. Зүүн өмнөд азийн хэтэрхий шашин  шүтлэгэндээ үнэнч хүмүүст энэ нь гайхалтай санагдсан байж  магадгүй л дээ.

  80 гарч байгаа ч тэр хүн  миний найз.   80 гарсан ч гэсэн маш залуу сэтгэлгээтэй хүн л дээ. Тэрэнтэй би ямар л бол ямар л сэдвээр чөлөөтэй ярилцдаг юм. Ганц би ч биш маш олон Монгол залуус түүнтэй  үеийн юм шиг харилцдаг. 

Мэдээж Монголын  настай өвөөтэй үеийн юм шиг ярилцаж чадахгүй, өвөө гэж хүндлэн дууддаг. Харин энэ найзтайгаа  үндэс угсаа өөр болохоор ч тэр юм уу? яг л үеийн юм шиг ярилцдаг.

80 гарчихсан, 70 дөхөж байгаа хүмүүс

"Би хөгширөхөөрөө ..." гээд мөрөөдлөө яриад явдаг газар болохоор ч тэр үү, Японы настай хүмүүстэй нь харьцахад их амар байдаг юм л даа.  Алдартай мундаг, эрдэмтэд, багш нарыг хараад байхад, 70 дөхөж байсан ч эрдэм шинжилгээний ажлаа хийн, бүтээлээ туурвисаар байдаг.  Ер нь Японы настайчууд нь залуучуудаа бодвол их нээлттэй, ажилсаг, хөнгөн шингэн хүмүүс л дээ. Энэ хүмүүсийн үед Япон хөгжих нь аргагүй гэж бодмоор ажилсаг сэргэлэн  хүмүүс байдаг.

Найз гэхээр маш олон янзын олон үндэс угсааны, янз бүрийн насны  найз нар надад байдаг л даа.  Гэхдээ хэзээ ч зүгээр л сайхан үеийн эрэгтэй найз байгаагүй юм байна.    Олон жирийн эрэгтэй найзтай хүмүүст атаархмаар санагддаг даа.  Өөртөө байхгүй зүйлд хүн атаархдаг болоод л тэр байх даа.